10 januari 2010

Van één kant....

Het klinkt raar en misschien doe ik het ook al voor een groot deel, maar ik wil mijn eigen leven gaan leiden. Ik ben nog zoveel met andere bezig dat ik hier door niet kan doen wat ik graag zou willen. Moet nog meer mijn eigen plannen maken en nog mooier is om ze werkelijkheid te laten worden.Vrienden/vriendinnen zijn een aanvulling en je hebt er gezellige tijden en minder leuke tijden mee.

Momenteel heb ik alleen wel het gevoel dat ik amper vrienden heb. Dat het van één kant komt en daar heb ik dus nu echt geen zin meer in. Kan veel hebben maar ergens houd het ook voor mij op. Wil zelf nu dingen gaan ondernemen. Zoals voor mij zelf vakanties regelen / organiseren, van wat heb ik nodig en wat zijn de kosten, etc...

Het komt misschien egoïstisch over maar ik moet nu ook grens zetten. Tuurlijk blijven ze welkom maar als ze nu iets samen willen doen zullen hun ook het initiatief moeten tonen.

Gepost door BIANCA in Emoties | Commentaren (3)

Commentaren

Vriend(inn)en Voor mij persoonlijk is vriendschap heel belangrijk. In onze situatie lijkt het er wel op dat we dikwijls de eerste stap moeten zetten om samen dingen te doen, maar ook niet altijd hoor. Mijn vriend(inn)en zijn voor mij één van de pijlers van mijn bestaan, naast het gebed. Ik kan het ergens begrijpen dat je het gevoel hebt dat het altijd van jouw kant moet komen, en dan zit het niet helemaal goed. Maar 'k zou zeggen gooi het kind met het badwater niet weg. Let er voor op dat je sociaal niet geïsoleerd geraakt. Maar ik kan mij inbeelden dat je altijd heel hard jouw best heb gedaan om die vriendschappen te onderhouden, en wellicht kan het ook met een beetje minder. Voor mij is het ook belangrijk om er te zijn voor mijn vriend(inn)en en dat ze weten dat ze altijd op mij kunnen rekenen. Maar dat je in de eerste plaats aan jezelf moet denken, staat buiten kijf. Ik kan me wel voorstellen dat het jou deugd kan doen om eens iets te plannen en uit te voeren, zelfstandig van jouw vriendenkring. 'k Ben eens benieuwd wat je hierover nog allemaal te vertellen zult hebben...
Liefs.

Gepost door: pelgrimpje | 10 januari 2010

hallo Bianca, dankjewel voor je reactie op mijn blogje, ik versta nu al beter wat je bedoelde. Ja het is zeker dat er een minimum aan wederkerigheid moet zijn, anders is er geen sprake van echte vriendschap. Ik ondervind ook dat er mensen zijn die anderen gebruiken om hun beklag te doen als ze een probleem hebben maar dat dat dan niet wederzijds is. Ondertussen heb ik wel een vriendenkring van mensen opgebouwd bij wie ik ook eens terecht kan als het me niet goed gaat. Voor anderen wil ik er ook wel zijn, maar het zijn de echte vrienden die mij energie weten te geven of troost als het nodig is. Dit is het verschil tussen mensen die kunnen 'geven' tegen anderen die alleen maar kunnen 'nemen'. Ik wens jou dat je nog vele echt toffe mensen kunt tegenkomen met wie je wel iets kunt 'bouwen'.
Lieve groetjes.

Gepost door: pelgrimpje | 10 januari 2010

Bianca, inderdaad vriendschap moet van twee kanten komen en zolang jij dat gevoel niet hebt kun je die vrienden niet echt je vrienden noemen. Dat je opkomt voor jezelf is een teken dat je er alles wilt aan doen om je leven zelf te regelen en dat is je volste recht.Maar vrienden die je respecteren die zul je zeker vinden.

Gepost door: magda | 11 januari 2010

De commentaren zijn gesloten.