31 maart 2012

uit mijn oog punt

Net zoals vele leeftijdsgenoten momenteel een relatie hebben, samen gaan wonen, trouwen en allicht al kinderen hebben. Zou ik ook graag het gevoel van het derde wiel aan de wagen kwijt willen. Dat ik een leuke jongen tref die mij neemt zoals ik ben.

 

Maar dat is het hem nou juist. Van uit mijn oog punt klinkt raar maar ik ben ook maar persoon allicht wel met de nodige aanpassingen maar een ieder heeft zijn "beruchte rugzakje". Ik heb uiteraard ook zo´n rugzak.. Maar ja dat is grote deels zichtbaar omdat ik rolstoel gebonden ben. Ik kan hier toch ook niks aan doen? of wel soms? Ik ben positief ingesteld persoon, maar mensen nemen nauwelijks de moeite om je echt te leren kennen en naar korte tijd haken ze af.

Uit hun oog punt snap ik het ook wel. Het is niet zomaar iets. Ze komen vaak voor het eerst in contact meet iemand in een rolstoel en diegene heeft dan ook nog spierziekte... Verder hebben ze vaak medelijden en vinden het zielig. Ze willen alles voor je doen en nemen veel uit je handen. Maar sommige zijn dan bang dat ze de hulp die ik nodig heb bij terecht komt. Eigenlijk anders gezegd zijn ze bang voor het ONBEKENDE en durven het niet aan.

 

Maar als je bang bent voor het onbekende... Als je bang bent voor het onbekende en ervoor weg loopt dan blijft het toch onbekend en zal het nooit bekend voor diegene worden.

 

Gepost door BIANCA in De liefde, Emoties, Mijn beperking | Commentaren (2)

Commentaren

Heel begrijpelijke gedachten van jou,maar het blijft moeilijk voor derden om je anders te zien dan de persoon in een rolstoel...Misschien vrezen ze ook het niet aan te kunnen en willen ze je niet ontgoochelen en kiezen dan voor de gemakkelijkste weg nl. uit je buurt blijven.

Gepost door: magda | 01 april 2012

Volgens mij moet men eerst en vooral met zichzelf kunnen leven, zich ondanks sommige beperkingen (en wie is er zonder?) toch goed en enthousiast voelen in zijn bestaan. Dat straalt men uit en dat brengt men, ook onbewust, over op anderen; het trekt geluk aan. Als we wisten waar het geluk te krijgen was, zou het daar zo een overompeling van kluwen zijn, dat er niets meer van overbleef als we eraan geraakten. Gelukkig (!) maar, want die voor ons zouden allemaal verpletterd zijn. Een spreekwoord zegt: 'Gooi een gelukkig mens in zee en hij komt eruit met een vis in zijn mond'. Vangen maar, Bianca! ;-)

Groetje

Gepost door: Willy | 02 april 2012

De commentaren zijn gesloten.